Written by 14:22 Vrije Rubriek

De touwtjes in handen

Auteur: Inger-Lise Schuffel, 2e jaars student geneeskunde in Utrecht

Als er één generatie is die voorbereid zou kunnen zijn op de anderhalve-meter-samenleving zou die van ons het toch moeten zijn.

Sinds het fysieke onderwijs begin maart werd stopgezet en vervangen werd door online werkgroepen, hoorcolleges en tentamens is er in de media veel geklaag van studenten te horen. Ze vinden dat er te weinig aandacht voor hen is en noemen zichzelf zelfs een ‘verloren generatie’. Hoorcolleges worden gekeken vanuit bed en tijdens de werkgroepen wordt ontbeten. De inzet van de student neemt af. Opvallend, want juist onze generatie zou nu niet moeten afwachten en klagen, maar zelf de touwtjes in handen moeten nemen. 

Studenten moeten zich meer inzetten voor succesvol online onderwijs. Veel studenten menen namelijk dat de online lessen ten koste gaan van de kwaliteit van hun onderwijs, maar doen zelf niets om het te verbeteren. Bijvoorbeeld, het online aanbieden van de lesstof vormt voor veel docenten een uitdaging. De meeste docenten zijn een stuk ouder dan wij en voor hen is het internet vaak nog steeds grijs gebied. Ze zijn lang niet zo bekwaam als wij, studenten, die ermee opgegroeid zijn. Wij weten ons een goede weg te banen door de veelal ingewikkelde technologie. Maar het is ons opgevallen dat studenten vaak geen poot uitsteken als de docent de meeting niet inkomt, iemands internet vast loopt of de docent moeite heeft de juiste powerpoint in beeld te krijgen. En hoewel juist wij, met onze kennis en kunde van online contact, hen hierbij zouden kunnen helpen, houden de meesten van ons zich stil. Ondertussen lopen de groepschats vol met geklaag. 

Niet alleen ontbreekt de inzet van studenten tijdens de lessen, maar ook in het opzetten van online onderwijs schort het aan betrokkenheid. Hoewel veel studenten precies weten wat ze missen in het aangeboden onderwijs, schijnt er toch een drempel te zijn om hun mening te laten horen. Wij denken dat veel studenten zich niet gehoord voelen en denken dat hun input niet serieus genomen wordt, terwijl universiteiten vaak juist aangeven die input erg te waarderen. 

Studenten zouden deze tijd van online-lessen moeten zien als een mogelijkheid.

Naast het tonen van inzet zouden we er ook baat bij hebben in te zien dat deze periode van online onderwijs ons ook kansen kan bieden. Neem bijvoorbeeld de tijd die professors steken in het voorbereiden van een hoorcollege, ieder jaar opnieuw. Wat nou als een opname hiervan ieder jaar beschikbaar komt, en de professor zijn tijd kan gebruiken voor een online Q&A, of een extra verdiepend college over de nieuwste ontwikkelingen? Dan zou wat ons betreft de kwaliteit van het onderwijs juist omhoog gaan. Dan heb je altijd nog het onderwijs dat niet online gegeven kan worden. Voor geneeskunde zijn dit bijvoorbeeld de lessen communicatie en lichamelijk onderzoek. Voor deze lessen is op dit moment even geen oplossing, dus zullen we moeten accepteren dat niet alles te beïnvloeden valt. 

Studenten zouden deze tijd van online-lessen moeten zien als een mogelijkheid. Een mogelijkheid om initiatief te leren nemen en inzet te tonen. Dit gaat mogelijk gepaard met veel vallen en opstaan. De vaardigheden die je hiervan leert zijn later zeer waardevol, bijvoorbeeld op de werkvloer en in het privéleven. Student, zie dit als een kans, laat je horen en neem zelf de touwtjes in handen. Want vertrouwen in docenten is goed, maar controle is nog beter.

(Visited 44 times, 1 visits today)
Close